a thing that is pieces เมื่อเศษพลาสติกกลายเป็นของชิ้นโปรด และความสนุกค่อย ๆ เปลี่ยนวิธีมองโลก

ฝาขวดพลาสติกหลายสีอยู่รวมกันในภาชนะ บนชั้นมีถุงบรรจุฝาขวดที่แยกสีไว้แล้ว ส่วนอีกมุมหนึ่ง เศษพลาสติกชิ้นเล็กกำลังถูกตักขึ้นชั่งน้ำหนัก ก่อนเข้าสู่กระบวนการที่เปลี่ยนหน้าตาของมันไปอีกครั้ง

ภาพเหล่านี้ปรากฏอยู่ในพื้นที่ทำงานของ a thing that is pieces ท่ามกลางเครื่องมือ ตัวอย่างวัสดุ และข้าวของสีสันสดใสที่ชวนให้หยุดมอง

มีทั้งดอกไม้จากพลาสติก เก้าอี้ที่นำวัสดุต่างชนิดมาประกอบเข้าด้วยกัน และของใช้ชิ้นเล็กที่มีลวดลายเฉพาะตัว หากเห็นเพียงผลงานสำเร็จ เราอาจสนใจสี รูปทรง หรือคิดว่ามันน่าจะเข้ากับมุมไหนในบ้าน ก่อนจะนึกสงสัยว่าของเหล่านี้เคยเป็นอะไรมาก่อน

สำหรับคนทำงานสองคนที่อยู่เบื้องหลัง ความรู้สึกอยากหยิบ อยากใช้ และอยากพากลับบ้านเช่นนั้น มีความหมายมาก

เพราะเป็นจังหวะที่วัสดุเหลือใช้ได้กลับเข้ามาอยู่ในชีวิตประจำวันของใครสักคนอีกครั้ง

เริ่มจากความอยากลอง

เมื่อเล่าถึงจุดเริ่มต้น ทั้งคู่ย้อนกลับไปหาความชอบศิลปะ ความสนใจในวัสดุ และประสบการณ์ทำงานตกแต่งร้าน ซึ่งเปิดโอกาสให้ได้จับ ได้ลอง และได้รู้จักสิ่งของหลากหลายชนิด

พอพบกระบวนการทำงานกับพลาสติก สีสันของมันก็ดึงดูดให้เกิดคำถามว่า ถ้าลองลงมือทำด้วยตัวเองจะเป็นอย่างไร

คำถามเรียบง่ายพาไปสู่การทดลอง การขึ้นรูป และการนำชิ้นส่วนต่าง ๆ มาประกอบกัน ระหว่างทาง ทั้งคู่พบความสนุกที่ทำให้อยากลองต่อ

พลาสติกที่ผ่านการใช้งานแล้วยังมีคุณสมบัติให้ทำความรู้จัก ยังมีสีให้เล่น และยังมีความเป็นไปได้ให้ค้นหา ความคุ้นเคยจากงานเดิมจึงค่อย ๆ เชื่อมเข้ากับวัสดุที่กำลังเรียนรู้ จนเกิดเป็นผลงานในแบบของตัวเอง

ชื่อ a thing that is pieces ก็สัมพันธ์กับวิธีทำงานเช่นนี้ พวกเธอชอบหยิบชิ้นส่วน เศษวัสดุ และสิ่งที่พบเจอมาสร้างขึ้นใหม่ ความพิเศษของสิ่งของจึงเกิดจากการนำส่วนเล็กส่วนน้อยเหล่านั้นมาประกอบเข้าด้วยกัน

เมื่อมองกลับไปที่ผลงาน ชื่อนี้แทบจะเป็นคำอธิบายกระบวนการทั้งหมดอยู่แล้ว

จานสีที่ต้องเริ่มจากสิ่งที่มี

การทำงานกับวัสดุเหลือใช้มีโจทย์เฉพาะตัว ขยะที่ได้รับมาไม่ได้มีสีตามที่คนออกแบบต้องการเสมอไป

สิ่งที่ทั้งคู่ทำได้คือพิจารณาว่า สีที่อยู่ตรงหน้าจะผสมกันอย่างไร จะจัดวางแบบไหน และจะกลายเป็นชุดสีใหม่ที่ยังทำให้คนทำรู้สึกสนุกได้อย่างไร

ถุงฝาขวดที่แยกตามสีจึงเป็นเหมือนจุดตั้งต้นของการออกแบบ แต่ละถุงบอกทั้งสิ่งที่มีให้ใช้และความเป็นไปได้ของงานชิ้นถัดไป

ในคลิป เราเห็นพลาสติกผ่านเครื่องบด เห็นเศษสีถูกตักและชั่ง เห็นการใช้ความร้อน ตลอดจนการตัดแต่งชิ้นงาน กระบวนการเหล่านี้ค่อย ๆ พาวัสดุออกจากรูปร่างเดิม ไปสู่รูปทรงและหน้าที่ใหม่

ระหว่างนั้น คนทำต้องตัดสินใจอยู่ตลอด ทั้งเรื่องส่วนผสม สี และการประกอบวัสดุเข้าด้วยกัน

ข้อจำกัดจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของงานออกแบบโดยปริยาย ทุกครั้งที่ได้รับวัสดุมาใหม่ ก็มีโจทย์ให้กลับไปคิดใหม่ด้วย

ความสนุก ความคิดสร้างสรรค์ และความยั่งยืน

ทั้งคู่มีองค์ประกอบสามอย่างที่อยากให้ปรากฏอยู่ในผลงานเสมอ ได้แก่ ความสนุก ความคิดสร้างสรรค์ และความยั่งยืน

สำหรับพวกเธอ ทั้งสามอย่างต้องอยู่ในความคิดตั้งแต่เริ่มทำผลิตภัณฑ์สักชิ้น และเป็นเงื่อนไขสำคัญพอที่จะใช้ตัดสินใจว่าจะทำงานนั้นต่อหรือไม่

ความสนุกมองเห็นได้ผ่านการเล่นสีและการจับคู่สิ่งที่ต่างกัน ความคิดสร้างสรรค์อยู่ในวิธีเปลี่ยนชิ้นส่วนให้มีรูปร่างและหน้าที่ ส่วนความยั่งยืนถูกนำมาคิดผ่านการเลือกใช้วัสดุเหลือใช้ตั้งแต่ต้นทาง

สิ่งที่น่าสนใจคือ ทั้งคู่ยอมรับได้หากลูกค้าจะเลือกซื้อผลงานโดยยังไม่รู้ว่ามันทำจากขยะพลาสติก

คนคนหนึ่งอาจชอบของชิ้นนั้นเพราะหน้าตา เพราะสี หรือเพราะอยากใช้งานมันจริง ๆ เรื่องราวของวัสดุสามารถเป็นสิ่งที่เขาค่อย ๆ รู้จักในภายหลัง

มุมมองนี้ทำให้เห็นความตั้งใจของคนออกแบบชัดขึ้น พวกเธออยากทำของที่มีคุณค่าพอให้คนอยากอยู่ด้วยในชีวิตประจำวัน และให้เรื่องราวเบื้องหลังเดินทางไปพร้อมกับของชิ้นนั้น

กว่าจะรู้จักวัสดุ ต้องยอมให้มันสอน

ความสนุกที่เห็นในผลงานผ่านการลองผิดลองถูกมาไม่น้อย

ทั้งคู่เล่าว่า ตอนเริ่มต้นก็ไม่ได้คาดคิดว่าพลาสติกที่อยู่ในมือจะพามาถึงงานอย่างที่ทำได้ในวันนี้ ระหว่างทางต้องอาศัยความอดทน ความตั้งใจ และแรงลงมือทำซ้ำ ๆ

งานหนึ่งชิ้นอาจต้องผ่านความล้มเหลวหลายครั้งกว่าจะสำเร็จ การทดลองครั้งแรกไม่ได้ให้คำตอบที่ต้องการเสมอไป และความเข้าใจวัสดุก็ต้องค่อย ๆ สะสมขึ้นจากประสบการณ์เหล่านั้น

เมื่อทำมากพอ ทั้งคู่เริ่มรู้จักว่าวัสดุแต่ละแบบเป็นอย่างไร แบบไหนทำแล้วสวย และแบบไหนไม่เป็นไปอย่างที่คิด

ความชำนาญจึงมีร่องรอยของชิ้นงานที่ไม่ได้ไปต่ออยู่ด้วย แม้คนดูจะเห็นเพียงผลงานที่เสร็จแล้วก็ตาม

พร้อมกันนั้น สิ่งที่เปลี่ยนไปยังรวมถึงวิธีคิดเรื่องสิ่งแวดล้อมของคนทำ พวกเธอเล่าว่าการคลุกคลีกับวัสดุเหล่านี้ค่อย ๆ เปลี่ยนพฤติกรรมและมุมมองของตัวเองอย่างเป็นธรรมชาติ

การเรียนรู้เกิดขึ้นระหว่างทำงาน ในการหยิบวัสดุแต่ละชิ้นมาพิจารณา และในการพยายามหาความเป็นไปได้ให้สิ่งที่อยู่ตรงหน้า

ทำวันนี้ให้ดี และให้ผลงานพูดต่อ

เมื่อพูดถึงอนาคต ทั้งคู่ให้ความสำคัญกับการอยู่กับปัจจุบันและทำสิ่งที่กำลังทำให้ดี

ท่าทีนี้สอดคล้องกับวิธีที่พวกเธออยากสื่อสารเรื่องสิ่งแวดล้อม ผ่านผลงานที่คนหยิบใช้ได้ ผ่านวัสดุที่เปลี่ยนรูปร่าง และผ่านความคิดเล็ก ๆ ที่แทรกอยู่ในสิ่งของ

ในบทสนทนา มีการเปรียบการทำงานของตัวเองกับการแสดงจุดยืนผ่านชิ้นงาน ผลงานแต่ละชิ้นเป็นช่องทางบอกว่าพวกเธอสนใจอะไร และกำลังพยายามทำอะไรอยู่

แน่นอนว่าการทำงานที่อยากทำต้องอยู่ร่วมกับเรื่องรายได้ ทั้งคู่ยอมรับว่านี่คือสมดุลที่ยังต้องหาอยู่จนถึงวันนี้ ความรักในงานและความเป็นจริงของการทำงานจึงยังเป็นโจทย์ที่เดินไปด้วยกัน

สิ่งที่พวกเธอหวังคือ งานเหล่านี้อาจส่งต่อแรงบันดาลใจให้ใครสักคน เห็นว่าการเลือกทำในแนวทางนี้ก็เป็นไปได้ และอาจน่าลองด้วยตัวเองบ้าง

เมื่อกลับมามองฝาขวดในภาชนะอีกครั้ง เราจึงเห็นได้มากกว่าวัตถุดิบที่รอเข้าเครื่องบด

ข้างหน้าของมันอาจเป็นดอกไม้ ของใช้ หรือส่วนหนึ่งของเฟอร์นิเจอร์ ขึ้นอยู่กับการทดลองครั้งต่อไปของคนทำ และเมื่อกลายเป็นของชิ้นโปรดในบ้านใครสักคน เรื่องราวของวัสดุนั้นก็ได้เดินทางต่อ

ส่วนคนที่หยิบมันขึ้นมาใช้ อาจเริ่มมองฝาขวดชิ้นถัดไปต่างจากเดิมเช่นกัน