Artsaveworld เมื่อความวุ่นวายของเมืองกลายเป็นสีสัน และความเป็นไทยกลายเป็นเรื่องสนุกในชีวิตประจำวัน

เวลาเดินผ่านรถเข็นขายผลไม้ เราอาจมองหาว่าวันนี้มีอะไรน่ากิน

แต่สำหรับศิลปินเจ้าของชื่อ Artsaveworld สิ่งที่ทำให้เธอหยุดมองกลับรวมไปถึงข้าวของที่แขวนอยู่รอบรถเข็น รายละเอียดเล็ก ๆ ที่เบียดกันอยู่ในพื้นที่จำกัด และสีสันที่ไม่มีใครนัดหมายให้เข้าชุดกัน

เธอเล่าถึงครั้งที่ไปซื้อของแถวสำเพ็งแล้วพบรถเข็นที่มีสิ่งต่าง ๆ ห้อยอยู่เต็มไปหมด ภาพตรงหน้าทำให้เธอละสายตาได้ยาก ยิ่งมองก็ยิ่งมีรายละเอียดให้ตามดู

ความรู้สึกแบบเดียวกันเกิดขึ้นเมื่อเธอมองเสาไฟ สายไฟ และองค์ประกอบตามท้องถนน รวมถึงหลังคาบ้านแต่ละหลังที่ต่างคนต่างเลือกสีของตัวเอง

เมืองที่เราเดินผ่านทุกวันจึงเป็นแหล่งวัตถุดิบขนาดใหญ่สำหรับเธอ มีทั้งรูปทรง สี และจังหวะของสิ่งของที่มาอยู่ร่วมกันอย่างคาดไม่ถึง

เมื่อรายละเอียดเหล่านั้นเดินทางเข้าสู่ภาพวาด ความคุ้นตาก็เริ่มเปลี่ยนรูปร่าง ตัวละครไทยปรากฏท่ามกลางฉากร่วมสมัย สีสดหลายสีอยู่ด้วยกันอย่างเปิดเผย และสิ่งที่เห็นแล้วอดยิ้มไม่ได้ก็แทรกตัวอยู่ตามมุมต่าง ๆ

นี่คือโลกของ Artsaveworld โลกที่เริ่มต้นจากการมองสิ่งรอบตัวอย่างสนุก และอยากส่งต่อความรู้สึกนั้นให้คนอื่นได้สัมผัสด้วย

ศิลปะที่เริ่มจากโต๊ะ เก้าอี้ และอาหาร

เบื้องหลังชื่อ Artsaveworld มีความเชื่อง่าย ๆ ว่าสิ่งต่าง ๆ ในชีวิตประจำวันล้วนมีศิลปะอยู่ในนั้น

โต๊ะ เก้าอี้ อาหาร และข้าวของที่เราใช้งาน ต่างผ่านการคิด การเลือก และการจัดวางบางอย่างมาแล้ว เมื่อมองด้วยสายตาแบบนี้ ระยะห่างระหว่างศิลปะกับชีวิตจึงค่อย ๆ สั้นลง

ในพื้นที่ทำงานของเธอ ภาพวาดอยู่ร่วมกับหนังสือ อุปกรณ์ และของสะสม บนชั้นมีสิ่งของหลายประเภทวางปะปนกัน ขณะที่ภาพในจอวาดดิจิทัลก็กำลังค่อย ๆ ถูกเติมสี

สิ่งที่เห็นสอดคล้องกับวิธีคิดของเจ้าของพื้นที่ เธอทำงานภาพประกอบที่เล่าถึงวัฒนธรรมไทยผ่านภาษาของป๊อปอาร์ต โดยหยิบรายละเอียดจากโลกที่ใช้ชีวิตอยู่มาแปลใหม่

บางครั้งจุดตั้งต้นของงานจึงอยู่ใกล้เพียงสิ่งของบนโต๊ะ บางครั้งอยู่ระหว่างทางที่ออกไปซื้อของ และบางครั้งก็เป็นภาพเล็ก ๆ ที่ติดอยู่ในความคิดหลังกลับถึงบ้านแล้ว

การสังเกตทำให้สิ่งธรรมดาเหล่านี้มีเรื่องให้เล่าต่อ

เมืองที่มีอะไรให้มองเสมอ

ความสนใจในรายละเอียดทำให้เธอมองความวุ่นวายของเมืองเป็นภาพที่ดูได้เพลิน

รถเข็นหนึ่งคันอาจมีทั้งของขาย ภาชนะ ถุง และอุปกรณ์หลายชนิดอยู่ด้วยกัน เสาไฟหนึ่งต้นอาจมีเส้นสายพาดผ่านจนเกิดรูปทรงซับซ้อน ส่วนอาคารที่เรียงติดกันก็ไม่ได้ใช้สีไปในทิศทางเดียวกันทั้งหมด

สำหรับเธอ ความหลากหลายเหล่านี้มีความสนุกอยู่ในตัว แม้แต่ละส่วนจะดูต่างกันมาก แต่เมื่อรวมอยู่ในภาพเดียวกลับมีชีวิตชีวาในแบบของมัน

ความชอบนั้นค่อย ๆ เข้ามาอยู่ในงานวาด ทั้งความแน่นของรายละเอียด การวางองค์ประกอบ และสีที่ดึงสายตาไปคนละมุม

ในบรรดาสิ่งที่เธอชอบ สีเป็นส่วนที่เธอพูดถึงอย่างชัดเจนที่สุด

ช่วงเริ่มต้นของงานอาจมีความเครียดอยู่บ้าง ต้องคิดว่าจะเริ่มตรงไหนและจัดองค์ประกอบอย่างไร แต่เมื่อโครงของภาพลงตัวแล้ว การเติมสีก็เป็นช่วงที่เธอปล่อยตัวเองไปกับงานได้มากขึ้น

สีจึงเป็นทั้งสิ่งที่เธอสังเกตจากเมือง และวิธีแสดงความรู้สึกของตัวเองกลับออกมา

ภาพที่เสร็จแล้วมีความเป็นไทยร่วมสมัยอยู่ในนั้น ผ่านสายตาของคนที่สนุกกับสิ่งรอบตัว และอยากลองดูว่าจะพามันไปได้ไกลแค่ไหน

จากงานโทนมืด สู่สีสันของตัวละครไทย

ก่อนจะมาถึงภาพสีสดที่เห็นในวันนี้ งานช่วงแรกของเธอมีบรรยากาศมืดกว่านี้

เธอเริ่มจากการวาดสิ่งที่ตัวเองชอบ ทั้งดนตรีและสไตล์ที่สนใจในช่วงนั้น งานจึงมีอารมณ์บางอย่างที่เธอเชื่อมโยงกับความเป็นอีโมและพังก์

จุดเปลี่ยนเกิดขึ้นเมื่อเธอเริ่มสนใจตัวละครจากวรรณคดีไทย

โลกของตัวละครเหล่านี้มีรายละเอียดให้สำรวจมาก ทั้งเครื่องประดับ เครื่องแต่งกาย ยักษ์ พระ และนาง ความหลากหลายของรูปทรงทำให้เธออยากทดลองกับสีมากขึ้นตามไปด้วย

หนึ่งในตัวละครสำคัญคือนางสีดาที่เธอเริ่มวาดในช่วงแรก

เมื่อมองย้อนกลับไป เธอเห็นว่าตัวละครนั้นเป็นเหมือนจุดตั้งต้นของสีและความรู้สึกบางอย่างที่ยังเดินทางต่อมาในงานปัจจุบัน แม้จะสร้างตัวละครใหม่เพิ่มขึ้นแล้ว ร่องรอยของการทดลองครั้งนั้นก็ยังอยู่

สำหรับเธอ ความเป็นไทยเปิดพื้นที่ให้ตีความได้อีกมาก ตัวละครสามารถเข้าไปอยู่ในสถานการณ์ใหม่ มีท่าทางใหม่ หรือปรากฏร่วมกับสิ่งของในชีวิตปัจจุบันได้

ในภาพที่ปรากฏในคลิป เราจึงเห็นตัวละครแต่งกายแบบไทยอยู่บนสเกตบอร์ด และอยู่ท่ามกลางฉากที่เชื่อมโยงกับชีวิตร่วมสมัย

ความสนุกเกิดขึ้นตรงจังหวะที่สิ่งคุ้นเคยสองอย่างมาเจอกัน แล้วทำให้เรามองทั้งคู่ต่างไปจากเดิม

เมื่อความอยากกินกลายเป็น Artsaveworld Kitchen

การตีความสิ่งใกล้ตัวเกิดขึ้นอีกครั้งใน Artsaveworld Kitchen

ตอนเริ่มคิดงานนี้ เธอยังไม่มีแนวคิดที่ชัดเจน คำถามว่าจะสร้างอะไรให้สัมพันธ์กับย่านทรงวาดทำให้มีความคิดหลายทางเข้ามาพร้อมกัน

เธอจึงกลับไปพิจารณาความหมายของ Artsaveworld อีกครั้ง ทั้งเรื่องคุณค่าของศิลปะและสิ่งพื้นฐานในการใช้ชีวิต

เมื่อคิดต่อจากตรงนั้น อาหารก็กลายเป็นจุดเชื่อมที่เข้าใจได้ทันที เพราะเป็นสิ่งที่ทุกคนพบเจอทุกวัน

ถึงจะมีแนวคิดแล้ว ภาพของงานก็ยังไม่ได้ปรากฏขึ้นครบถ้วน เธอต้องค่อย ๆ หาว่าจะเล่าความเป็น Kitchen ออกมาอย่างไร

ระหว่างนั้น ความอยากกินไอศกรีมบานาน่าสปลิตก็เข้ามามีส่วนด้วย

เธอเล่าถึงความอยากกินที่ยังไม่ได้กิน ก่อนจะนำความรู้สึกนั้นมาพัฒนาเป็นงานแทน ในคลิปมีชิ้นงานรูปทรงสีเหลืองที่เชื่อมโยงกับบานาน่าสปลิต ปรากฏอยู่ท่ามกลางภาพและสิ่งของสีสด

จุดตั้งต้นเล็ก ๆ นี้ทำให้เห็นวิธีทำงานของเธอได้ดี ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในวันธรรมดาวันหนึ่งสามารถเดินทางต่อไปเป็นรูปทรง สี และเรื่องเล่าได้

ความอยากกินจึงมีที่ทางอยู่ในกระบวนการสร้างงาน เช่นเดียวกับความชอบดนตรี รถเข็นริมถนน หรือตัวละครจากวรรณคดีที่เคยดึงดูดเธอมาก่อน

ความสนุกที่ต้องผ่านการลอง

ภาพที่ดูสนุกไม่ได้แปลว่าทุกขั้นตอนเกิดขึ้นอย่างง่ายดาย

ระหว่างพาดูชิ้นงาน เธอเล่าถึงรายละเอียดของการทำงานกับวัสดุ ทั้งผลของความร้อนและการเคลือบผิวที่ต้องระมัดระวัง งานที่ทำมาดีตลอดทางอาจเสียได้ในขั้นตอนท้าย ๆ

แต่ละขั้นจึงต้องใช้สมาธิ และต้องเรียนรู้จากการลงมือจริง

วิธีคิดเรื่องการเริ่มต้นของเธอก็คล้ายกัน บางอย่างดูยาก บางอย่างดูง่าย แต่ยังบอกไม่ได้แน่ชัดจนกว่าจะได้ลองทำ

สิ่งที่มาก่อนคือความอยากทำภาพนั้นขึ้นมา ส่วนจะใช้เครื่องมืออะไร จะวาดด้วยวิธีที่คุ้นเคย หรือทดลองสื่อผสม ก็เป็นคำถามที่ค่อย ๆ ตามมา

บ้านและครอบครัวมีส่วนช่วยให้เธอทำงานต่อได้ พื้นที่แห่งนี้เป็นทั้งที่ใช้ชีวิต ที่เติมพลัง และที่เปิดให้ทดลอง แม้จะไม่ได้สมบูรณ์แบบทุกมุมก็ตาม

ภาพสุนัขที่เดินเข้ามาในพื้นที่ทำงาน หรือช่วงที่เธอนั่งอยู่กับหนังสือ จึงเป็นอีกด้านของชีวิตที่อยู่ข้าง ๆ ภาพสีจัดจ้านเหล่านั้น

งานค่อย ๆ เติบโตไปพร้อมกับคนทำ ภายในพื้นที่ที่เธอกลับมาพักและเริ่มใหม่ได้

ความสุขเล็ก ๆ ที่พากลับบ้านได้

เมื่อถามถึงสิ่งที่อยากให้คนได้รับจากงาน คำตอบของเธออยู่ใกล้กับความสุขในชีวิตประจำวันมาก

ศิลปะสามารถอยู่บนเสื้อผ้า แม่เหล็ก หรือสิ่งของที่เราหยิบใช้และมองเห็นได้บ่อย ๆ การตื่นมาเจอภาพที่ชอบก็อาจเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ทำให้รู้สึกดีขึ้น

เธอเปรียบความรู้สึกนั้นกับการได้มองเล็บเจลของตัวเอง เป็นรายละเอียดเล็กน้อยที่เจ้าของได้เห็นแล้วมีความสุขระหว่างวัน

ความรู้สึกที่เธออยากส่งต่อผ่าน Artsaveworld ก็มีลักษณะเช่นนั้น เป็นความเป็นไทยร่วมสมัยที่เข้าถึงได้ มีอารมณ์ขัน และเปิดโอกาสให้คนดูรู้สึกผ่อนคลาย

แม้คนที่หยุดดูงานจะไม่ได้ซื้อกลับไป หากภาพทำให้เขายิ้ม หัวเราะ หรือหันไปคุยกับใครสักคนด้วยความประหลาดใจว่าเธอคิดได้อย่างไร เธอก็รู้สึกดีกับสิ่งที่ได้ทำแล้ว

จากรถเข็นที่เคยทำให้เธอหยุดมองในสำเพ็ง รายละเอียดของเมืองถูกเก็บกลับมา ผ่านการคิด ทดลอง และเติมสี ก่อนจะเดินทางออกไปอยู่ในสายตาของคนอีกคน

บางคนอาจเห็นเรื่องที่คุ้นเคย บางคนอาจพบมุมที่ไม่เคยนึกถึง

และบางคนอาจเพียงยิ้ม ก่อนจะเดินต่อไปพร้อมความรู้สึกที่ดีขึ้นอีกนิด